Ik vlieg mee: Shaira Soekhai
In deze editie van Ik vlieg mee spreken we Shaira Soekhai, commissaris bij AVES. Shaira werkte jarenlang zelf in de zorg, stond daarna voor de klas en houdt nu met een helikopterview toezicht. Buiten haar werk runt ze samen met haar moeder een eigen taalschool en pakt ze graag een golf mee op haar surfplank. En dat alles met een bloem in haar haar.
Wie ben je en wat doe je in het dagelijks leven?
Ik ben Shaira Soekhai, commissaris bij AVES. In het dagelijks leven ben ik bruggenbouwer tussen beleid, wet- en regelgeving, zorgonderwijs en de zorgpraktijk.
Welk ‘verborgen talent’ of bijzondere hobby heb je buiten je werk, dat mensen misschien niet meteen van je zouden verwachten?
Een minder bekend talent: ik heb een talenknobbel. Ik versta zeven talen en spreek er vijf vloeiend. Samen met mijn moeder, die ook leerkracht is, heb ik mijn eigen taalschool opgericht, waar we Nederlandse taallessen verzorgen. Ik ben de vierde generatie op rij die leerkracht is in het Nederlandse onderwijs, iets waar ik enorm trots op ben.
Daarnaast surf ik heel graag. Surfen heeft me geleerd dat je geen keuze hebt in de golven die op je afkomen, maar wel in welke je neemt en hoe je ermee omgaat.
Wat heeft jou ooit doen besluiten om de zorg in te gaan?
Ik kom uit een sociaal nest waarin onderwijs een centrale plek heeft. Toch koos ik eerst voor de zorg.
Als zeventienjarige liep ik tijdens mijn opleiding SPW stage in de verslavingszorg. Als activiteitenbegeleider bedacht ik activiteiten voor mensen met een verslavingsachtergrond. Vanuit de bus van En Route op de Keileweg, de Rotterdamse tippelzone, boden we ook lichte verzorging en gaven we schone naalden uit. Ik heb me nooit meer of minder gevoeld dan de mensen die ik daar ontmoette. Ik kon naast hen staan en hen steunen. Met sommigen heb ik nog altijd contact.
Naast mijn studie werkte ik als activiteitenbegeleider in de Provenier, een verzorgingshuis dat nog steeds bestaat. Ik had er mijn eigen huiskamerclubje met gezellige ouderen, van wie ik ontzettend veel heb geleerd over dementie.
Daarna studeerde ik Sociaal Pedagogische Hulpverlening en koos ik voor het werken met mensen met een licht verstandelijke beperking. Een mooie volgende stap, omdat er veel raakvlakken zijn met de verslavingszorg en er vaak sprake is van een dubbele diagnose. Tijdens en na mijn studie werkte ik bij de RIBW aan de Bierkade in Den Haag, waar ik voor het eerst mentor werd.
In totaal werkte ik vijftien jaar in de zorg en hulpverlening, met heel verschillende doelgroepen: van jongeren met eetstoornissen tot buitenlandse time-outprojecten. Binnen de ggz ontwikkelde ik me verder als agoog en mentor. Daar ontstond ook mijn interesse in wet- en regelgeving en beleid. Waarom is het zoals het is? Welke regels zijn er? En vooral: hoe ziet dat er in de praktijk uit? Verder studeren was daarna een logische stap. Ik werd docent zorg en welzijn, zodat ik mijn ervaring kon overdragen aan de volgende generatie.
Waarom ben je commissaris bij AVES geworden?
Toen ik werd gevraagd om commissaris bij AVES te worden, was mijn antwoord volmondig ja! Als toezichthouder sta ik los van het AVES-team, maar ik vind het mooi om te zien dat iedereen die bij AVES betrokken is een ruime zorgachtergrond heeft en zelf in de zorgpraktijk werkt of heeft gewerkt. Dat past bij mij en bij mijn eigen ontwikkeling: van de praktijk, naar het onderwijs, naar wet- en regelgeving.
Als je één woord zou moeten kiezen dat jouw manier van werken typeert, welk woord zou dat zijn, en waarom precies dat woord?
Helikopterview. AVES betekent ‘vogels’, en zo zie ik mezelf ook: als een vogel met overzicht. Van bovenaf kijk ik naar het geheel en stel ik steeds de vraag: klopt wat er op papier staat ook met wat er in de praktijk gebeurt? Zo kan ik onafhankelijk naast de bestuurder staan en tegelijk kritisch blijven. Mijn manier van communiceren is socratisch: ik stel vragen die mensen aan het denken zetten. Daarbij houd ik altijd één vraag voor ogen: wat betekent dit voor goede zorg aan de cliënt?
Hoe houd jij als toezichthouder de cliënt voor ogen?
Ik doe mijn werk als toezichthouder vanuit mijn eigen visie: iedereen heeft recht op goede en veilige zorg en hulpverlening. Daar zet ik me graag voor in. Omdat ik zelf in de praktijk heb gewerkt, weet ik welk effect goed toezicht heeft op de cliënt.
Wat is het mooiste compliment dat je ooit van een cliënt of collega hebt gekregen?
Het mooiste compliment kreeg ik vijftien jaar geleden van een cliënt: “Door jou kom ik tot bloei.” Het onderstreept wat ik belangrijk vind, ook in toezicht: niet alleen controleren, maar ook kijken of de organisatie de juiste voorwaarden biedt voor ontwikkeling en goede zorg. Ik vond het compliment zo mooi, dat ik het sindsdien elke dag draag: als bloem in mijn haar.
Wat geeft jou het meeste voldoening in je werk, zelfs op drukke of lastige dagen?
Ook op lastige dagen weet ik waarom ik dit doe. Achter elk verslag en elk besluit staan mensen: cliënten die erop rekenen dat hun zorg goed en veilig is. Daar een bijdrage aan leveren geeft me voldoening.
Welke waarden zijn voor jou het belangrijkst in je werk en hoe zie je die terug in je dagelijkse werk?
Integriteit, oprechtheid en gelijkwaardigheid. Integriteit betekent voor mij dat ik onafhankelijk blijf en doe wat ik zeg. Oprechtheid zit in de vragen die ik stel: eerlijk en open, ook als het antwoord ongemakkelijk is. En gelijkwaardigheid betekent dat ik iedereen met hetzelfde respect benader, of ik nu tegenover een cliënt, een medewerker of een bestuurder zit.
Wat maakt de manier waarop AVES werkt voor jou aantrekkelijk?
De cultuur en de ruimte die AVES haar medewerkers biedt om tot bloei te komen. Dat is precies waar ik als toezichthouder op let: de juiste voorwaarden voor groei en goede zorg. Bij AVES zie ik die terug.
